Al dente er nóg mikið

Deil á Facebook

Týsdagur 25. oktober 2011 - 12:00

Nógv okkara gera sambært italiufólki tveir feilir, tá vit borðreiða við pasta av ymsum slagi - tað verið seg skrúvir, spagetti o.l. Vit kóka tað ov leingi, og so seta vit pasta og tilhoyr/sós á borðið hvør sær.

Tað rætta er sambært pasta-serfrøðingunum sunnanfyri, at tú kókar pasta Al dente. Tað vil siga, at skrúvur, sloyfur, pannar, spagetti o.l. skulu hava bit. Kjarnin skal vera eitt sindur hørð. Orsøkin til, at tað er soleiðis, er tí at pasta ikki skal kølast, men setast rúkandi heitt á borðið. Meðan tað stendur á borðinum, kókar tað eitt sindur víðari, og so er tað perfekt, tá tú fært tær á talerkin.

Afturat Al dente, so skalt tú sambært suðurevropearum o.ø. eisini blanda pasta við tí, sum tú etur afturvið. Um tú skalt hava kjøtsós afturvið, tekur tú pasta av, tá tað er Al dente, stoytir vatnið av, rørur tað saman við kjøtsósini, og setur á borðið. Er talan um eitt sindur av stoktum royktum fleski, er framferðarháttin tann sama. Tú rørir pasta saman við eitt sindur av góðari olivenolju og fleskabitum, áðrenn tú setur á borðið. Um tú skalt hava parmasan-ost omaná (ella annan harðan ost, sum riggar til), so kanst tú seta hann á borðið saman við einum rívijarni. Tá kunnu fólk sjálvi gera av, hvussu nógvan ost tey vilja hava.

Leif Láadal
skriva til .(JavaScript má vera gildað fyri at kunna síggja teldupostadressun)